Księżyc

 Księżyc jest jedynym naturalny satelita Ziemi nie licząc tzw. księżyców Kordylewskiego, które są obiektami pyłowymi i przez niektórych badaczy uważane za obiekty przejściowe. Jest piątym co do wielkości księżycem w Układzie Słonecznym. Średnia odległość od Ziemi do Księżyca to 384 403 km. Średnica Księżyca wynosi 3474 km, nieco więcej niż 1/4 średnicy Ziemi. Oznacza to, że objętość Księżyca wynosi około 1/50 objętości kuli ziemskiej. Przyspieszenie grawitacyjne na jego powierzchni jest blisko 6 razy słabsze niż na Ziemi. Księżyc wykonuje pełny obieg wokół Ziemi w ciągu 27,3 dnia tzw. miesiąc syderyczny, a okresowe zmiany w geometrii układu Ziemia-Księżyc-Słońce powodują występowanie powtarzających się w cyklu 29,5-dniowym tzw. miesiąc synodyczny faz Księżyca. Księżyc znajduje się w synchronicznej rotacji, co oznacza, że przez cały czas z Ziemi widoczna jest tylko jedna jego strona. We wczesnej historii ziemskiego satelity tempo jego rotacji spadło i zostało zatrzymane na obecnym poziomie wskutek procesów związanych ze zjawiskami pływowymi. Mimo to wciąż obserwuje się niewielkie odchylenia Księżyca, zwane libracjami, które pozwalają na obserwowanie z Ziemi około 59% jego powierzchni. Skierowana w stronę Ziemi strona Księżyca jest nazywana stroną widoczną, zaś strona przeciwna – niewidoczną. Strona niewidoczna nie powinna być mylona z ciemną stroną, czyli półkulą aktualnie nieoświetloną przez Słońce podczas nowiu strona zwrócona ku Ziemi jest ciemną stroną Księżyca. Strona niewidoczna została po raz pierwszy sfotografowana w 1959 roku przez radziecką sondę Łuna 3. Główną cechą wyróżniającą tę stronę jest niemal całkowity brak mórz księżycowych. Ciemne i względnie nieurozmaicone obszary, które widać gołym okiem na oświetlonej części Księżyca, nazywane są morzami księżycowymi są to obszary zestalonej magmy. Bazalt, powstały z zastygniętej lawy, wypełnił kratery meteorytowe utworzone przez spadające odłamki skalne. Morza znajdują się niemal wyłącznie na widocznej stronie Księżyca, gdzie zajmują 31% powierzchni. Dotychczas nie sformułowano przekonującej przyczyny takiego rozmieszczenia mórz. Jaśniejsze obszary Księżyca nazywane są wyżynami lub górami, ponieważ położone są wyżej niż morza. Kilka największych obszarów górskich na widocznej półkuli znajduje się na obrzeżach ogromnych kraterów meteorytowych, z których wiele zostało wypełnionych bazaltem; uważa się je za pozostałości pierścieni uformowanych przez fale uderzeniowe. Głównym czynnikiem odróżniającym góry ziemskie od księżycowych jest fakt, że te ostatnie nie powstały w wyniku procesów tektonicznych, a jako efekt zderzeń kosmicznych. Powierzchnia Księżyca nosi wyraźne ślady licznych uderzeń różnej wielkości odłamkami skalnymi. Kratery uderzeniowe powstają w przypadku zderzenia asteroidy lub komety z powierzchnią ciała niebieskiego. Na Księżycu znajduje się około pół miliona kraterów o średnicy powyżej 1 km. Ponieważ uderzenia odłamków skalnych następują dość regularnie, na podstawie badań zagęszczenia kraterów na poszczególnych obszarach można określić wiek danej powierzchni. Brak czynników wpływających na erozję z powodu braku atmosfery oraz brak aktywności tektonicznej sprawił, że wiele kraterów pozostało do dziś w stanie niemal nienaruszonym, przynajmniej porównując je do ich ziemskich odpowiedników.

ks 12 06 2016

 Kliknij na zdjęcie aby zobaczyć go większej rozdzielczości

 Mozaika I kwadry złożona z fotografii wykonanych za pomocą teleskopu Newtona 200/900 i kamery ASI 290 MM w dniu 12.06.2016 roku w obserwatorium w Nehrybce.

 

RÓŻNE ZAKAMARKI NASZEGO SATELITY

Zdjęcia zostały wykonane za pomocą teleskopu Newtona 200/900 i kamery ASI 290 MM w połączeniu z soczewką Barlowa 2,5x plus filtr czerwony

12 06 2016 godz 21 01 12 06 2016 godz 21 16 12 06 2016 godz 21 25
12.06.2016 godz 21.01 12.06.2016 godz.21.16 12.06.2016 godz.21.25
12 06 2016 godz 21 31    
12.06.2016 godz.21.31    

 Kliknij na zdjęcie aby zobaczyć go większej rozdzielczości